Terapia

Czym jest terapia dla dzieci, nastolatków, młodzieży?

Przyglądasz się swojemu dziecku? Jego zmianom? Temu co w nim zachodzi? Zastanawiasz się czasem czy to wszystko co się z nim (w nim) dzieje jest normalne? Próbujesz to odnieść do swojego rozwoju, ale przecież czasy tak mocno się zmieniły, że jest to prawie niemożliwe. Pewne rzeczy Cię niepokoją, stresują, sprawiają, że ciężko zasnąć? To znaczy, że troszczysz się o swoje dziecko!

Psycholog/Psychoterapeuta, to dobry kierunek. Pomożemy Ci zrozumieć, zaakceptować lub wesprzemy terapią Ciebie i Twojego podopiecznego.

Wychodzimy z założenia, że zawsze najlepiej rozmawiać szczerze, dlatego albo Cię uspokoimy i powiemy jak się porozumieć, albo powiemy, jak pomóc Twojej rodzinie, obejmiemy opieką i wsparciem.

Aby dobrze pracować z nastolatkami i dziećmi należy opierać się na psychologii rozwojowej, poznawczej, ogólnej, ale również na własnym doświadczeniu i intuicji. Każdy schemat działania jest bardzo szybko wyłapywany przez dzieci i młodzież, co nie sprzyja budowaniu relacji. Dlatego z jednym dzieckiem będziemy się bawić lalkami/samochodzikami, z drugim grać w gry, z trzecim słuchać piosenek, a jeszcze z innym czytać książki. Zawsze tworzymy indywidualną atmosferę i dajemy z siebie wszystko, aby terapia pomogła w pokonaniu problemów i trudności.

Wybierz interesujący Cię zakres

Diagnoza i terapia dla dzieci

od 1 do 10 roku życia

Terapia dla par

Od 20 roku życia

Diagnoza i terapia dla dzieci

od 1 do 10 roku życia

Głównym naszym założeniem jest znaczenie zabawy w życiu każdego dziecka. Dlatego w terapii przede wszystkim opieramy się na rozwoju dzieci poprzez zabawę. Zdobywamy zaufanie młodego człowieka wprowadzając luźneą atmosferę, poczucia wzajemnego zaufania, bezpieczeństwa. Na samym początku pozwalamy, by ono pytało o nas, a my pytamy o nie. Jeśli nie chce mówić, to zwyczajnie się bawimy, dajemy mu czas i przekonanie, że fajnie będzie do nas wrócić za tydzień. Najnowsze badania potwierdzają skuteczność terapii zabawą w pracy z dziećmi z trudnymi zachowaniami, niepełnosprawnościami, zaburzeniami rozwojowymi, zaburzeniami psychicznymi, a także znajdującymi się w trudnej sytuacji życiowej oraz w trudnej relacji z rodzicami czy z otoczeniem.

Każda kwalifikacja do terapii jest kilkuetapowa

  1. Spotykamy się z rodzicami, aby dowiedzieć się co ich niepokoi. Przeprowadzany długi (około 50 minutowy wywiad), w którym tworzymy hipotezy i rysujemy obraz dziecka w oczach rodzica, przygotowujemy narzędzia do diagnozy.
  2. Spotykamy się z rodzicami i dzieckiem. Prowadzimy badanie w oparciu o wcześniej przygotowane narzędzia i metody diagnostyczne. Obserwujemy dziecko (zazwyczaj trwa to jedno lub dwa spotkania 50 minutowe)
  3. Opracowujemy materiały, analizujemy testy, rysunki dziecka, potwierdzamy lub wykluczamy hipotezy, przygotowujemy opinię lub program terapeutyczny (odbywa się to bez udziału rodziny)
  4. Spotykamy się z rodziną (czasem bez dziecka) i omawiamy wyniki, rozmawiamy o wnioskach
  5. Jeśli potrzebna jest terapia, to precyzujemy warunki (kontrakt) i rozpoczynamy proces terapeutyczny, lub trening funkcji poznawczych, terapię eegbiofeedback (w zależności od sytuacji)

Naszym wspólnym celem jest zapewnienie optymalnego wzrostu i rozwoju dzieci, wsparcia w środowisku społecznym. W terapii zapewniamy proces uczenia się w jaki sposób budować relacje z dzieckiem , aby mogło w pełni wyrażać i odkrywać siebie. Nawiązywanie relacji jest istotnym procesem, dla każdego dziecka, które doświadcza i uczy się bycia sobą. Towarzyszymy mu w otwieraniu „szuflad” przeżywaniu, eksplorowaniu, poznawaniu i tworzeniu własnego świata, w którym znajduje zachwyt, ekscytację, radość, radzi sobie ze smutkiem i frustracją. W trakcie terapii zwracamy uwagę na szacunek, zrozumienie i akceptację dziecka. Do każdego podchodzimy indywidualnie oraz holistycznie czyli całościowo.

Terapia dla adolescenta (nastolatki, młodzież)

od 11 do 19 roku życia

Terapia adolescentów różni się od terapii dzieci oraz dorosłych.

Moment wchodzenia przez dziecko w okres dojrzewania jest bardzo często spektakularny. Nie tylko zauważamy, że dziecko zmienia się fizycznie, ale też często ze „słodkiego przytulaska”, przeistacza się w hormonalny kłębek emocji. W tym czasie dzieje się bardzo wiele. Pojawia się myślenie formalne, gdzie młody człowiek potrafi myśleć abstrakcyjnie o hipotetycznych sytuacjach, testować hipotezy, rozważać coś na logikę. Nie dzieje się to jednak z dnia na dzień, a często prowadzi u nastolatka do pogubienia i niezrozumienia oczekiwań społecznych, rodzinnych i własnych. Z jednej strony chce być samodzielny, mieć swobodę decydowania, z drugiej strony potrzebuje czuć, że może dalej chronić się za swoim opiekunem.

Każda kwalifikacja do terapii jest kilkuetapowa:

  1. Spotykamy się z rodzicami, aby dowiedzieć się co ich niepokoi. Przeprowadzany długi (około 50 minutowy wywiad), w którym tworzymy hipotezy i rysujemy obraz nastolatka w oczach rodzica, przygotowujemy narzędzia do diagnozy.
  2. Spotykamy się z rodzicami i nastolatkiem. Po kilku minutach prosimy o przejście rodziców do poczekalni. Prowadzimy wywiad obserwację i badanie z nastolatkiem w oparciu o wcześniej przygotowane narzędzia i metody diagnostyczne. (zazwyczaj trwa to jedno lub dwa spotkania 50 minutowe)
  3. Opracowujemy materiały, analizujemy testy, rysunki dziecka, potwierdzamy lub wykluczamy hipotezy, przygotowujemy opinię lub program terapeutyczny (odbywa się to bez udziału rodziny)
  4. Spotykamy się z rodziną (czasem bez nastolatka) i omawiamy wyniki, rozmawiamy o wnioskach
  5. Jeśli potrzebna jest terapia, to precyzujemy warunki (kontrakt) i rozpoczynamy proces terapeutyczny, lub trening funkcji poznawczych, terapię eegbiofeedback (w zależności od sytuacji)

Inaczej niż w pracy z dorosłymi do obecnych relacji przywiązaniowych nastolatków należy odnieść się bardziej bezpośrednio.

Może to oznaczać zastanowienie się wraz z nastolatkiem i rodziną, czy oprócz sesji indywidualnych nie należy wziąć również pod uwagę oddzielnych spotkań z rodzicami bez udziału nastolatka, lub terapii wspólnej. Oddzielne spotkania z rodzicami mają na celu osiągnięcie większej refleksyjności i spójności myślenia o swoim dziecku i jego kształtującej się osobowości. Zanim zostanie podjęta decyzja dotycząca osobnych rozmów z rodzicami/opiekunami bierzemy pod uwagę charakter zgłaszanego problemu oraz to, w jaki sposób spotkanie może wpłynąć na system rodzinny i przymierze terapeutyczne.

W trakcie terapii skupiamy się głównie na mocnych stronach nastolatka, rodziny oraz społeczności z myślą o wspomaganiu jego rozwoju. Z naszej strony w dużej mierze kładziemy nacisk na postawę afirmującą, która tworzy odpowiednie przymierze terapeutyczne. Ważnymi czynnikami w trakcie terapii nastolatka jest funkcja refleksyjna- czyli zdolność i chęć rozpoznawania doświadczania i rozważania własnych myśli, uczuć i motywacji. Ponadto poczucie sprawczości- czyli poczucie własnej skuteczności i odpowiedzialności za swoje działania oraz relacyjności- czyli przywiązania wagi do relacji, co przybiera formę otwartości na punkt widzenia innych osób i dążenia do utrzymania kontaktów z innymi. Dzięki tym funkcjom nastolatek dostrzega i nazywa swoje emocje wynikające z różnych doświadczeń życiowych, co powoduje zmniejszenie negatywnego wpływu ich przeżywania.

Psychoterapia dla dorosłych

od 20 roku życia

Znaczna część życia psychicznego toczy się nieświadomie i problematyczne wzorce w życiu człowieka są prawdopodobnie spowodowane przez czynniki, nieuświadomione.

Psychoterapeuta ma wiedzę o tym, jak działa psychika i ma za zadanie pomóc zrozumieć to co ukryte. Jedną z podstawowych zasad ludzkiej natury jest to, że inni są w stanie zobaczyć w człowieku to, czego on sam nie potrafi dostrzec. Przez całe życie uzbrajamy się w różnego typu mechanizmy obronne, które w momentach kryzysu mogą stać się nam wrogie.

Głównym zadaniem terapeuty jest pomóc pacjentowi w uzyskaniu zrozumienia.

Pacjent będzie przejawiał opór, wobec tego procesu i uparcie się trzymał znanych sposobów działania przez dość długi czas, zanim będzie możliwa zmiana.

Psychoterapia jest wspólnym przedsięwzięciem. Pacjent stawia sobie pewne cele, które w istotny sposób stanowią materiał do pracy. Zaczyna dostrzegać, to co go zbudowało, oraz to co wpływa na niego w sposób negatywny. Lokalizuje wroga swojej psychiki i w sposób bezpieczny się go pozbywa. Psychoterapia to proces, czasem trwa bardzo długo, zawsze jednak stanowi dla człowieka pomoc.

Granice w terapii tworzą pewną bezpieczną przestrzeń, w której można swobodnie badać i analizować uczucia, spostrzeżenia, myśli i wspomnienia.

Celem psychoterapii jest usunięcie wewnętrznych, nieświadomych konfliktów i zbudowanie pewnych elementów swojej psychiki na nowo.
Wspieramy w takich problemach jak:

  • Zaburzenia osobowości (takie jak: borderline, zaburzenia obsesyjno-kompulsywne itp.)
  • Choroby psychiczne (takie jak: depresja, zaburzenia afektywne dwubiegunowe itp.)
  • Problemy neurorozwojowe
  • Wsparcie w chorobie
  • Relacja w związku
  • Relacje pomiędzy członkami rodziny
  • Wypalenie zawodowe
  • Kryzys psychiczny
  • Niskie poczucie własnej wartości
  • Samookaleczenia
  • Autyzm, zaburzenia zachowania, zaburzenia opozycyjno-buntownicze

W psychoterapii koncentrujemy się na problemie oraz jesteśmy zorientowani na cel wykorzystując często terapię poznawczo-behawioralną. Głównym założeniem tej formy leczenia terapeutycznego jest przekonanie, że myśli, emocje i zachowania człowieka wzajemnie na siebie wpływają, tworząc wzorce zachowań, które nie zawsze są właściwe. Psychoterapia poznawczo-behawioralna pozwala wykryć zniekształcone interpretacje rzeczywistości i zastąpić je właściwymi.

Porozmawiajmy o Twojej potrzebie

Czekamy na Twoją wiadomość